Skip to content

Tag: RT201304

Thello

Om het reisverslag helemaal of te sluiten, zal ik hier nog even mijn ervaringen delen met Thello, de nachttrein tussen Parijs en Rome.

  • Een vierpersoonscouchette is in feite een zespersoonscouchette die maar door vier personen gebruikt wordt. Ruim plaats voor iedereen dus, inclusief alle bagage.
  • Een zespersoonscouchette lijkt me enkel aan te raden als je deze kunt delen met mensen die je al kent. Bij naburige couchettes die door zes personen gebruikt werden, merkte ik op dat een enkelen regelmatig hun toevlucht zochten tot de gang.
  • In iedere couchette zijn er twee stopcontacten. Goede afspraken maken dus, als iedereen met een opgeladen gsm wil aankomen.
  • Bij de bedden bovenaan kan het nogal warm worden, en het raampje openen achter het rolgordijn geeft eigenlijk maar weinig verfrissing, nauwelijks opwegend tegen het bijkomende lawaai.
  • Het voordeel van de bedden bovenaan is dan wel dat je de beschikking hebt over het bagagecompartiment boven de gang als ‘nachtkastje’, en dat je al je bagage binnen handbereik kunt houden.
  • Er is wel airconditioning, maar echt hard lijkt deze niet te werken. Ik heb er mijn twijfels over of deze in de zomer wel zal volstaan…
  • De tafeltjes aan het raam zijn al aan de kleine kant voor twee personen, laat staan voor vier of zes.
  • In zo’n couchette is er natuurlijk weinig privacy, maar als je dat nodig hebt, kun je daarvoor wel terecht in de waskotjes.
  • Probeer te vermijden dat je voor de aanvang van de terugreis nog zware inspanningen moet doen – zoals de hele dag met een zware tas rondzeulen – zodat je een beetje fris aan de reis kunt beginnen. Na de heenreis is het namelijk goed mogelijk om direct na aankomst in je hotel te douchen, bij de terugreis heb je nog enkele uren in Parijs en een rit op de Thalys voor de boeg!

Tot besluit wil ik zeggen dat ik heel tevreden ben met mijn keuze om de trein te nemen in plaats van het vliegtuig. Als de tijd het toelaat – het kost je immers een halve dag extra bij vertrek en terugkeer – zal ik ook voor mijn volgende Rome-reis voor de trein kiezen!

Nabeschouwingen

Milaan naderend, komt er stilaan weer een eind aan het Italiaans gedeelte van mijn reis. Vijf welgevulde dagen in geweldig gezelschap die mij weer van het besef doordrongen hebben dat ik Rome nog veel vaker moet – en zal – bezoeken!
Toch enkele zaken die mij (weer) zijn opgevallen de afgelopen dagen:
• Het metronetwerk laat echt te wensen over, voor een stad van die omvang. Ik weet wel waarom de uitbreiding zo traag vordert, maar nooit eerder zat ik in een accommodatie zo ver buiten het centrum zonder eigen vervoer, en dan word je dat bijzonder gewaar.
• Met zakkenrollers scheen het mee te vallen deze keer: geen enkele in actie gezien, niemand van de reisgezellen werd bestolen voor zover ik weet, zelfs geen ‘plots’ openstaande rugzakken.
• Hoffelijkheid bij het opstappen van de metro zit duidelijk niet in de Romeinse cultuur. Zelf oude vrouwtjes en nonnen liepen mij bijna omver bij hun pogingen om binnen te geraken vooraleer ik buiten was!
• Stopstrepen zijn facultatief. Terwijl ik me in Brussel al erger als automobilisten op het fietsvoorsorteervak gaan staan, staan ze in Rome regelmatig op het zebrapad, en scooters zelfs al half op het kruispunt!
• Sommige Italiaanse bieren zijn best oké. Je moet wel even zoeken, en je betaalt er behoorlijk voor…
• Tegen de volgende keer zou ik beter mijn Italiaanse zinnetjes opfrissen, of eens echt Italiaans leren. Zelfs in een toeristische stad als Rome kom je namelijk met Engels en Frans niet ver, zeker als je buiten de gebaande paden gaat.
• Je kunt er op even welk moment van de dag, zowel binnen als buiten, een zonnebril dragen: niemand zal er vreemd van opkijken.
• 18 graden voelt er al als een zomerse dag!

Italiaans koppel? Update…

Na vier uur zo ver mogelijk van elkaar te hebben gezeten met een berg bagage tussen hen in, zijn ze dan toch wat dichter naast elkaar gaan zitten en ze tonen zowaar enige affectie!

Tiramisu

Na het museumbezoek van deze morgen ging ik weer naar het centrum om mijn laatste uren in Rome aangenaam door te brengen. Een aanbod om mee te gaan shoppen sloeg ik vriendelijk af – ik had me al eens laten vangen deze week – en trok er dan maar zelf op uit. Nog een laatste Italiaanse espresso, voor de verandering ook eens een Guinness – Irish pubs zijn toch eigenlijk overal hetzelfde, wat op zich niet slecht is, natuurlijk – en een laatste avondmaal – afgesloten met mijn eerste tiramisu in Rome – alvorens op de trein te stappen.
Deze keer wél een Amerikaan in mijn couchette, maar gelukkig niet zo puberaal als die bende van op de heenreis. Daarnaast ook nog een jong Italiaans koppel – of misschien vrienden of broer en zus, daar ben ik nog niet uit – dat slechts een paar woorden Engels en al helemaal geen Frans spreekt. En nog vreemder: dat geen wijn drinkt! Ik zal mijn fles dan maar gesloten laten en straks in de bar een glaasje drinken…

Museo della Civiltà Romana

Vandaag was het tijd voor mijn eigen programma: het Museo della Civiltà Romana. Geen echte antieke originelen, maar wel massa’s afgietsels, reconstructies en maquettes die je doorheen de hele Romeinse geschiedenis gidsen op een manier die onmogelijk is in conventionele musea. Een ideaal museum om een leek voor te bereiden op wat er in Rome – en elders – verder nog te zien is uit de oudheid, als je het mij vraagt!
De afgietsels van de Zuil van Trajanus daarentegen zijn ook interessant voor de specialist, aangezien deze in betere staat verkeren dan de zuil zelf.
En de bekende maquette van het Rome onder Constantijn is bijzonder indrukwekkend in het echt!

Villae

De laatste dag van het officiële programma was wederom de moeite waard. En aangezien de vermoeidheid echt begon toe te slaan – en vijf metro’s en vier bussen helpen dan niet echt – wil dit toch wel wat zeggen!
Na een ochtendlijk bezoek aan Tivoli en de Villa d’Este, was het ‘s middags tijd voor de Villa Hadriana. Hoewel niet alles duidelijk te herkennen is, is het een bijzonder indrukwekkende site. Spijtig dat er toch wel een aantal stukken afgesloten waren.
Voor ons laatste avondmaal hadden we nog eens afgesproken om allemaal samen te eten, bij wijze van afscheid.

Colosseum

Na eerst nog een vluchtige maar goed toegelichte blik op het Forum Romanum, was er in de namiddag dan toch plaats voor ons groepje in het Colosseum. Na dit bezoek ging een dapper deel nog een kerk en een bevrijdingsmuseum bezoeken, anderen vonden het tijd om enkele inkopen te doen en een keer op tijd naar het hotel te gaan.
Hoewel ik weinig behoefte had aan inkopen en slaap, verkoos ik toch deze groep te vervoegen tot aan het diner. Daarna trok ik in mijn eentje nog eens naar Open Baladin om mijn zythologische kennis van Italië nog een beetje uit te breiden.
Op de terugweg bleek duidelijk dat ook voor Italianen de vrijdagavond een uitgaansavond is, maar toch op een andere manier dan in België. Denk aan De Noordzee en het Sint-Katelijneplein op een zonnige zaterdagmiddag, maar dan zonder de vis, en een iets lagere gemiddelde leeftijd!

Trajanus

Het Colosseum bleek deze morgen vol te zijn – wat was de capaciteit eigenlijk ook alweer? – dus vandaag begon met een hoogtepunt voor een Trajanofiel zoals ik: een bezoek aan de Zuil en Markten van Trajanus.